Ortalama 2000’li yıllardan beri İslamî câmianın içerisindeyim. Birçok hocaefendi, birçok âlim, birçok molla ve birçok müderris gördüm, tanıdım, tanıştım… Üzülerek ve esefle belirtmeliyim ki bunlar içerisinde azımsanamayacak kadarının:
1- Psikolojik rahatsızlıklar taşıdığını,
2- Psikolojilerinin düzgün çalışmadığını,
3- Birçoklarının bunun farkında bile olmadığını tespit ettim.
Evet, maalesef ve maalesef birçok hocaefendimizin psikolojisi düzgün değil! İşin daha da ilginci yine birçokları bunun farkında bile değil. Kendilerini çok iyi görebiliyor, hatta toplumu düzeltebilecek yegâne kişinin kendisi olduğuna inanabiliyor.
Elbette hepsi için aynı şeyi demiyorum; ama birçoğunda bu sıkıntı ne yazık ki var.
Yanılma payımı kabul etmekle birlikte bana göre vakıa böyle. Katılırsınız veya katılmazsınız…
Bunun tabii ki maddî ve manevî açıdan birçok sebep ve gerekçesi var; ama meselemiz bunun sebeplerini bulma meselesi değil. Meselemiz; bunun tespitini doğru bir şekilde yapıp, onlara buna göre davranma modeli geliştirmek ve onlardan buna uygun işler yapmalarını beklemektir.
Bu olmadığında bütün güç, efor ve emeklerimiz boşa gitmekte, beyhude olmaktadır.
Diyebilirsiniz ki, “Hocam bu abartılı ve ağır bir tespit değil mi?”
Evet, abartılı veya ağır gözükebilir; ama denemesi parayla değil. Siz de deneyebilirsiniz. Siz de piyasada tanınan, yazan, çizen, konuşan hocalarla tanışın, dediğimin haklılık payı var mı, yok mu kendiniz karar verin.”
PEKİ, BUNU GÜNDEME GETİRMENİN NE GEREĞİ VAR?
Evet, bazıları bunu anlamsız, hatta gereksiz, hatta fitne sebebi olarak görebilir. Ama ben, Müslümanlar’ın emeklerini zayi etmemek ve onları doğru bir şekilde gerçek olduğunu düşündüğüm şeylere kanalize etmek için gördüğüm bu realiteyi dile getirmek zorundayım. En azından kendimi öyle hissediyorum.
Allah şahit bunu eleştirmek, kötülemek veya onları itibarsızlaştırıp başkalarını ön plana çıkarmak için söylemiyorum. Böyle bir derdim de yok zaten. Böyle bir gaye gütmediğimi beni tanıyanlar pek âlâ bilirler.
Öyleyse bunu dile getirmenin faydası ne?
❶ Müslümanlar, yaşanan olaylar ve içinde bulunduğumuz durumlar hakkında hocalardan çok fazla şey bekliyorlar. Onlara bu beklentilere girmelerinin yanlış olduğunu ifade etmek…
❷ Müslümanlar’ın çoğu zaman bu beklentileri askıda kalıyor. Böyle olunca da bir ümitsizliğe kapılıyor ve neticesi itibariyle davalarına küsüyorlar. Onlara davanın şahıslara bağlı olmadığını, hissettirebilmek…
❸ Müslümanlar, psikolojileri bozuk hocalarla organik bağ kurup, Allah yolunda hizmetler geliştirdiklerinde verdikleri emekler bir süre sonra zayi oluyor. Müslümanlar’ın emeklerinin değerli olduğunu, onları zayi etmenin doğru olmadığını dile getirmek…
Evet, bu ve bunun gibi bazı sebepler, uzun zamandır dile getirip-getirmeme hususunda iç dünyamda çalkantılara sebep olan bu gerçeği dile getirmeye beni sevk etti. Umarım isabet etmişimdir.
Bahsettiğim şey, mutlaka kabulü gerekli olan bir mesele değildir elbette. Benim tespitlerimdir; beğenen alır, beğenmeyen atar. Sonuçta âyet değil, hadis değil! Ama dikkate alanın çok büyük kazançlar elde edeceğini umuyorum; zira tecrübe kolay kazanılmıyor. Nice acılar, nice hüzünler tattıktan sonra elde ediliyor. O nedenle en azından kulağınızın bir köşesine yazın, derim.
Son olarak; “Hocam sen de hoca olarak biliniyorsun; belki bu anlattığın şeyler sende de vardır!” diyebilirsiniz. Evet, anlattığım şeyleri benim üzerimde de deneyin. Bende de aynı şeyler varsa, bana karşı da mesafenizi koruyun. Önemli olan bunun denemesini yapmaktır.
Müslümanlar olarak bizler artık şu gerçeği içselleştirmeliyiz: Allah’ın dini hepimizden ve her şeyden daha değerlidir. Birilerinin, kendi egolarını tatmin etmek için Allah’ın dinini ve Müslümanları kullanma hak ve salahiyetleri yoktur. Buna ben de dâhilim, her hoca bilinen insan da dâhildir. Kimse Müslümanları zayi edemez, etmemelidir! Müslümanların o çok değerli emekleri saygıya değerdir, kullanılamaz, suistimal edilemez, sömürülemez! Bu hususta herkes Allah’tan korkmalıdır.