Eşimiz, çocuğumuz, arkadaşımız veya dâva yolunda beraber yürüdüğümüz bir kardeşimiz bizde var olan bir kusuru bize söylediğinde ona hemen: “Ama sende de şu kusur var” demeyin. Böyle demek asla normal düşünen bir insan tepkisi değildir. Bu, psikolojik bir hastalığın belirtisidir. Çünkü psikologlar, böylesi ahlâka sahip olan insanları “Reaktif insan tipi” diye adlandırıyor ve bunun temelde bir rahatsızlık olduğunu belirtiyorlar. Oysa sağlıklı düşünen bir insan kendisine nasihat edildiği anda hemen karşı tarafta kusur aramaz. Kendisini muhasebe etmeye çalışır, söylenen şeyin doğruluğunu tahkik eder.
Ama bu reaktif tipler, kendilerine nasihat edildiğinde hiç beklemeksizin karşı tarafın kusurlarına odaklanır, hemen onların da kusurlarını bulmaya, bunu dile getirmeye çalışırlar. Bu yaptıklarıyla amaçları, kendilerine yöneltilen eleştirinin gücünü kırmaktır.
Bu hakikati öğrendikten sonra Müslüman olarak bizlerin, kendimizde var olan kusurlar dile getirildiğinde karşı bir tepkiyle hemen bize kusurumuzu söyleyenin kusurlarını dile getirmemesi gerekir. Zaten bu doğru da değildir. Onların kusurları olsa bile, onu dillendirmeyi bir başka zamana tehir etmeliyiz ki, yapılan nasihatin etkisini kırmış olmayalım.