Müslüman bir baba evlatlarına güzel isimler koymakla mükelleftir. Güzel isim derken kulağa hoş gelen isimler değil, İslam’ın tavsiye ettiği ve anlamında herhangi bir mahzur olmayan isimlerdir. Buradan hareketle âlimlerimiz:
• Seyfullah (Allah’ın kılıcı),
• Nûrullah (Allah’ın nûru),
• Rahmetullah (Allah’ın rahmeti),
• Nureddin (Dinin nuru),
• İzzeddin (Dinin onuru),
• Şerafeddin (Dinin şerefi),
• Fahreddin (Dinin kıvancı),
• Ziyâeddin (Dinin ışığı)… gibi sonunda “Allah” ve “din” lafızları bulunan bazı isimleri kullanmayı hoş görmemişlerdir.
Mesela İmam Nevevî rahimehullah’a lakap olarak “Muhyiddin/Dini ihya eden” derlerdi. O ise bunu hoş karşılamaz ve böyle demeye devam edenlere hakkını helal etmeyeceğini söylerdi.
لا أجعل من دعاني بمحيي الدين في حل
“Beni ‘Muhyiddin/Dini ihya eden’ diye çağıranlara hakkımı helal etmiyorum!”
İbn Teymiyye rahimehullah da bundan rahatsızlık duyanlardandı. Kendisine ailesi tarafından “Takiyyuddin” yani “Dinin takvalı adamı” denilmiş, o da bununla şöhret bulmuştu. Ama buna rağmen o bundan asla razı olmamıştır. Hatta kendisi şöyle demiştir:
لكن أهلي لقبوني بذلك فاشتهر
“Ancak ailem beni bununla lakaplandırdı, bu da insanlar arasında meşhur oldu.”
Bu tarz isimlendirmeler ilk dönem âlimlerimiz arasında yoktu. Bunların kullanımı Hicri 5. asırdan sonra yaygınlık kazandı. Sebebi ise Acemlerden, yani diğer milletlerden etkilenmekten başka bir şey değildi. Bu etkilenmenin sonucu olarak bu tarz isimler İslam toplumunda da yaygınlaştı.
O nedenle, hassasiyet sahibi âlimlerimiz özellikle içerisinde tezkiye, aşırı yüceltme ve abartı bulunan bu tarz isimleri kullanmayı tercih etmedi.
Elbette bunlarla isimlenmek haram değildir; ama doğru mudur?
Doğru da değildir.
Onun için çocuklarımıza vereceğimiz isimlerde bunların olmamasına dikkat etmeli, Rasûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’in sevdiği isimleri tercihe özen göstermeliyiz.