Âişe annemiz anlatır: Rasûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem hayatta iken bir gece yatsıdan sonra (O’nun) yanına gitmekte geciktim. Sonra gittim. Bana:
—Neredeydin, diye sordu. Ben:
—Ashabından, okuyuşunun ve sesinin benzer (güzel)liğini hiç kimsede görmediğim birisinin Kur’ân okuyuşunu dinliyordum, dedim.
Bunun üzerine Rasûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem o sahâbîyi dinlemek için kalktı. Ben de O’nunla beraber kalktım. (Gidip onu dinledikten) sonra Rasûlullah bana dönerek:
—Bu, Ebu Huzeyfe’nin âzadlısı Sâlim’dir, dedi, sonra da şöyle dua etti:
“Böylesi birisini ümmetimden kılan Allah’a hamd olsun.”[1]
Rasûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem, Sâlim radıyallâhu anh gibi güzel Kur’an okuyan birisini görünce, böylesi kaliteli bir insanı kendi ümmeti içinde kıldığı için Rabbine hamd etmişti. Ben de Peygamberimin bu tavrından hareketle etrafımda:
• Bana Allah’ı hatırlatan,
• Yanlışlarımı düzelten,
• Hayra teşvik edip şerden sakındıran,
• İlmi seven,
• Kur’ân’la amel etmeye gayret eden,
• Kur’ân’dan etkilenen,
• Kendi çapında dâvet derdi taşıyan sâlih kardeşlerimi görünce: “Böylesi güzel insanları bana arkadaş kılan Rabbime hamd olsun” demekten kendimi alamıyorum.
Bir insanın etrafında sâlih kimselerin varlığı onun için en büyük nimetlerdendir. Eğer bilirse…
[1] İbn Mâce, 1338