İbn Kayyım rahimehullâh der ki:
“Dilin iki büyük âfeti vardır ki, kul bunların birisinden kurtulsa, diğerinden kurtulamaz:
1-) Konuşma âfeti,
2-) Susma âfeti.
Bu ikisinden her biri, duruma göre diğerinden daha büyük günah olabilir.
▪ Hakkı (konuşması gereken yerde bilerek) susan kimse; Allah’a âsi olan, riyakârlık yapan ve yağcılık eden dilsiz şeytandır.
▪ Bâtıl ile söz söyleyen kimse de, Allah’a karşı gelen dilli şeytandır!
İnsanların büyük bir çoğunluğu konuşmasında ve susmasında yoldan sapmıştır. Onlar bu iki kısım arasında gider gelirler.
Vasat ehli kimselere gelince –ki onlar sırat-ı mustakim’in ahâlisidir– dillerini bâtıl sözlerden alıkoyarlar; söz ettiklerinde ise âhirette kendilerine fayda getirecek şeyler hakkında konuşurlar.”[1]
[1] el-Cevâbu’l-Kâfî, sf. 154