Ahmed b. Nasr el-Huzaî, Ahmed b. Hanbel’in arkadaşıydı. O da “Halku’l-Kur’ân” fitnesinde İmam Ahmed gibi ağır imtihanlara tabi tutulan ama tüm işkencelere rağmen dik durmayı başarabilenlerdendi. Bu dik duruşuyla İslâm tarihinde hayırla yâd edilen öncü şahsiyetlerden oldu.
Zâlim sultan Vasık billah döneminde akla alınmayacak bir şekilde şehid edildi. Kur’ân’ın mahlûk olmadığını, bilakis Allah’ın kelamı olduğunu savunduğu için başı bedeninden ayrıldı. Dahası, insanlara ibret olması için tam 5 yıl süreyle Bağdât’da teşhir edildi. İşte böylesine hazin bir şekilde sehid edilme hikâyesi vardır.
Allah ona rahmet etsin.
O, gerçekten Allah’a imanında halis ve sadık olan kullardandı. Böyle olduğu için Allah vefatından sonra bile ona zulmedenlerden intikamını aldı. İşte şu kıssa Allah’ın onu nasıl müdafaa ettiğinin çok açık bir delilidir:
Sultan Vasık öldükten sonra tahta kardeşi Mütevekkil geçti. Mütevekkil, kardeşinin bazı icraatlarından rahatsızdı. Bu icraatlardan birisi de onun büyük âlim Ahmed b. Nasr el-Huzaî’yi katletmesiydi. Zira onun şehid edilen mübarek başı, şehadetinden sonra bile Allah’ı zikretmeye devam ediyordu. Bu bilgi, Mütevekkil’i ciddi anlamda rahatsız etmişti. Acaba bu âlim haksız yere öldürülmüş olabilir miydi?
İşte bundan dolayı sürekli bir arayış ve sorgulama içerisindeydi. Olayı tam olarak anlamak için Ahmed b. Nasr el-Huzaî’nin katline fetva veren saray ulemasına sürekli sorular soruyordu.
Bir defasında yanına Mutezile’nin saray ulemasından İbn-i Zeyyât gelmişti. Mütevekkil ona:
‒ Ey İbn-i Zeyyât, biliyorsun kardeşim Vasık, Ahmed b. Nasr’ı öldürttü. Bu yaptığından yana kalbimde bir sıkıntı var, sen ne dersin, diye sordu.
‒ Ey müminlerin emiri, eğer kardeşiniz Vasık onu kâfir olarak öldürmemişse Allah beni ateşle yaksın, diye cevap verdi.
Sonra bir ara yanına yine Mutezile’nin saray ulemasından olan Herseme girdi. Ona da aynı şeyleri söyledi. Bunun üzerine Herseme:
‒ Ey müminlerin emiri, eğer kardeşiniz Vasık onu kâfir olarak öldürmemişse Allah benim etlerimi lime lime etsin, beni paramparça eylesin, diyerek cevap verdi.
Bir süre sonra da yanına Mutezile’nin en büyük âlimlerinden sayılan İbn-i Ebi Duâd girdi. Mütevekkil ona da aynı şeyleri söyledi. Bunun üzerine İbn-i Ebi Duâd da arkadaşlarının cevaplarına benzer bir cevapla cevap verdi:
‒ Ey müminlerin emiri, eğer kardeşiniz Vasık onu kâfir olarak öldürmemişse Allah beni felç etsin!
Bu saray mollaları sanki sözbirliği etmişçesine aynı tarzda cevaplar veriyordu. Mütevekkil bunların hepsini iyice belledi ve kaderin bunlar hakkında nasıl tecelli edeceğini gözlemlemeye başladı.
Ve aradan yıllar geçti…
Allah, sevdiği kulunu yardımsız bırakır mı hiç? Ona zulmedenlerden intikamını almadan öylece olayların üstünü örter mi?
Asla!
Allah müminleri her daim müdafaa eder.
Şimdi gelin, kendi yolunda şehid olan bir kulunun bakın nasıl intikamını almış bir görelim.
Sözü, olayın bizzat canlı şahidi olan Mütevekkil’e bırakıyoruz. Mütevekkil der ki:
“Kendilerine soru sorduğum bu üç âlim bana böyle söylemişlerdi.
-İbn-i Zeyyât’a gelince; onu bizzat ben ateşle yaktırdım.
-Herseme’ye gelince; o da buralardan kaçtı ve en sonunda Huzaa Kabilesi’nin olduğu yere sığındı. Oradaki adamlardan birisi onu tanıdı ve: ‘Ey Huzaalılar! İşte bu adam, amcaoğlunuz Ahmed b. Nasr’ı öldürten adamdır’ dedi. Ahali ona saldırdı ve onu oracıkta paramparça ettiler, etlerini lime lime ayırdılar.
-İbn-i Ebi Duâd’a gelince; o da felç oldu.” (Târihu Bağdâd 6/403)
Evet, olayın bizzat canlı şahidi olan Mütevekkil’in bu anlattıklarıyla Allah’ın mü’min bir kulunun intikamını nasıl aldığını görmüş oluyoruz.
EĞER SEN DE, ALLAH’IN SALİH, SADIK VE DOSTU OLAN BİR KULU OLURSAN, ALLAH SANA ZULMEDENLERDEN MUTLAKA İNTİKAMINI ALIR. ER YA DA GEÇ…
#İbrahimGadban #AhmedelHuzaî #Kıssa
Zâlim sultan Vasık billah döneminde akla alınmayacak bir şekilde şehid edildi. Kur’ân’ın mahlûk olmadığını, bilakis Allah’ın kelamı olduğunu savunduğu için başı bedeninden ayrıldı. Dahası, insanlara ibret olması için tam 5 yıl süreyle Bağdât’da teşhir edildi. İşte böylesine hazin bir şekilde sehid edilme hikâyesi vardır.
Allah ona rahmet etsin.
O, gerçekten Allah’a imanında halis ve sadık olan kullardandı. Böyle olduğu için Allah vefatından sonra bile ona zulmedenlerden intikamını aldı. İşte şu kıssa Allah’ın onu nasıl müdafaa ettiğinin çok açık bir delilidir:
Sultan Vasık öldükten sonra tahta kardeşi Mütevekkil geçti. Mütevekkil, kardeşinin bazı icraatlarından rahatsızdı. Bu icraatlardan birisi de onun büyük âlim Ahmed b. Nasr el-Huzaî’yi katletmesiydi. Zira onun şehid edilen mübarek başı, şehadetinden sonra bile Allah’ı zikretmeye devam ediyordu. Bu bilgi, Mütevekkil’i ciddi anlamda rahatsız etmişti. Acaba bu âlim haksız yere öldürülmüş olabilir miydi?
İşte bundan dolayı sürekli bir arayış ve sorgulama içerisindeydi. Olayı tam olarak anlamak için Ahmed b. Nasr el-Huzaî’nin katline fetva veren saray ulemasına sürekli sorular soruyordu.
Bir defasında yanına Mutezile’nin saray ulemasından İbn-i Zeyyât gelmişti. Mütevekkil ona:
‒ Ey İbn-i Zeyyât, biliyorsun kardeşim Vasık, Ahmed b. Nasr’ı öldürttü. Bu yaptığından yana kalbimde bir sıkıntı var, sen ne dersin, diye sordu.
‒ Ey müminlerin emiri, eğer kardeşiniz Vasık onu kâfir olarak öldürmemişse Allah beni ateşle yaksın, diye cevap verdi.
Sonra bir ara yanına yine Mutezile’nin saray ulemasından olan Herseme girdi. Ona da aynı şeyleri söyledi. Bunun üzerine Herseme:
‒ Ey müminlerin emiri, eğer kardeşiniz Vasık onu kâfir olarak öldürmemişse Allah benim etlerimi lime lime etsin, beni paramparça eylesin, diyerek cevap verdi.
Bir süre sonra da yanına Mutezile’nin en büyük âlimlerinden sayılan İbn-i Ebi Duâd girdi. Mütevekkil ona da aynı şeyleri söyledi. Bunun üzerine İbn-i Ebi Duâd da arkadaşlarının cevaplarına benzer bir cevapla cevap verdi:
‒ Ey müminlerin emiri, eğer kardeşiniz Vasık onu kâfir olarak öldürmemişse Allah beni felç etsin!
Bu saray mollaları sanki sözbirliği etmişçesine aynı tarzda cevaplar veriyordu. Mütevekkil bunların hepsini iyice belledi ve kaderin bunlar hakkında nasıl tecelli edeceğini gözlemlemeye başladı.
Ve aradan yıllar geçti…
Allah, sevdiği kulunu yardımsız bırakır mı hiç? Ona zulmedenlerden intikamını almadan öylece olayların üstünü örter mi?
Asla!
Allah müminleri her daim müdafaa eder.
Şimdi gelin, kendi yolunda şehid olan bir kulunun bakın nasıl intikamını almış bir görelim.
Sözü, olayın bizzat canlı şahidi olan Mütevekkil’e bırakıyoruz. Mütevekkil der ki:
“Kendilerine soru sorduğum bu üç âlim bana böyle söylemişlerdi.
-İbn-i Zeyyât’a gelince; onu bizzat ben ateşle yaktırdım.
-Herseme’ye gelince; o da buralardan kaçtı ve en sonunda Huzaa Kabilesi’nin olduğu yere sığındı. Oradaki adamlardan birisi onu tanıdı ve: ‘Ey Huzaalılar! İşte bu adam, amcaoğlunuz Ahmed b. Nasr’ı öldürten adamdır’ dedi. Ahali ona saldırdı ve onu oracıkta paramparça ettiler, etlerini lime lime ayırdılar.
-İbn-i Ebi Duâd’a gelince; o da felç oldu.” (Târihu Bağdâd 6/403)
Evet, olayın bizzat canlı şahidi olan Mütevekkil’in bu anlattıklarıyla Allah’ın mü’min bir kulunun intikamını nasıl aldığını görmüş oluyoruz.
EĞER SEN DE, ALLAH’IN SALİH, SADIK VE DOSTU OLAN BİR KULU OLURSAN, ALLAH SANA ZULMEDENLERDEN MUTLAKA İNTİKAMINI ALIR. ER YA DA GEÇ…
#İbrahimGadban #AhmedelHuzaî #Kıssa