0:00 Başlangıç
0:02 Mekke fethedileceğinde, Ebu Sufyan bir gece vakti Müslümanları kontrol etme adına Müslümanların olduğu bölgeye gelmişti.
Peygamber Efendimiz’in amcası Abbas, Ebu Sufyan’ı görünce dedi ki:
“Ebu Sufyan, vallahi seni Resulullah’dan başka birisi eline geçirirse kesinlikle seni öldürür. Gel ben seni Peygamber’in yanına götüreyim, sen benim emanımda ol.” dedi.
Ve Ebu Sufyan onun emanını kabul etti. Daha sonra bir katırın üzerine bindirip onu Resulullah’a doğru götürmeye başladı.
Müslümanlar gece vakti ateşler yanıyor, tam Allah Resulünün olduğu yere doğru giderken Ömer radiyallahu anh Ebu Sufyan’ı tanıdı.
Ve dedi ki: ”Bu Allah düşmanı mücrim Ebu Sufyan’dır. Seni ahitsiz bir şekilde elime geçirdiği için Allah’a hamd olsun.” dedi.
Ve hemen onun öldürülmesi için Allah Resulünden izin alma adına Peygamber Efendimiz’e doğru hızla binitini sürdü.
Tabi Abbas radiyallahu anh meseleyi anladığı için o da koşturdu ve Ömer radiyallahu anh’dan daha önce Peygamberimizin huzuruna vardı.
Sonra dedi ki: ”Ya Resulallah, böyle böyle oldu, o arada Ömer geldi.” dedi ki: ”Ya Resulallah, şu Allah düşmanını ahitsiz olarak ele geçirdik. Ne olur bana izin ver de ben şunun boynunu vurayım.”
Allah Resulü daha bir şey demeden Abbas araya girdi ve dedi ki: ”Ey Ömer, ben ona eman verdim. Ben ona eman verdikten sonra mı öldüreceksin? Ey Ömer, vallahi Ebu Sufyan, senin kabilen olan Adiy oğullarından olsaydı sen onu öldüremezdin. Ama o Abdümenaf oğullarından olduğu için onu öldürme cesareti buluyorsun.” dedi.
Bunun üzerine Ömer radiyallahu anh dedi ki: ”Sus ey Abbas, vallahi babam Hattab Müslüman olsaydı, ona senin Müslüman olduğun gün sevindiğim kadar sevinmezdim. Çünkü senin İslam’ına Resulullah çok sevinmişti.” dedi.
Yani ”Senin Müslüman olduğun gün Allah Resulü çok sevindiği için o gün babam Hattab Müslüman olsaydı o kadar sevinmezdim.” dedi.
Niye? Çünkü Resulullah sevindi. Resulullah’ın sevindiğine Ömer de sevinirdi. Çünkü Resulün sevdiğini Ömer de severdi.
İşte böyle bir sevgi kardeşler. Biz bu sevginin edebiyatını yapıyoruz. Biz bu sevginin ancak anlatımını yapıyoruz.
Hayır kardeşler, Allah Resulü aleyhisselatü vesselam’ı sevmek, ama Ebu Bekirce, Bilalce, Ömerce, Hubeybce, Semraca ve daha ismini anamadığımız nice sahabeler gibi sevmek.
Biz bu sevginin kıvamını yakaladığımız gün, işte Allah’ın rahmeti gelecek, işte o gün Allah bize yardım edecek, işte o gün Allah bize minnette bulunacaktır.
Ama biz bu sevgiyi yaşayamadığımız, bu kıvama erişemediğimiz sürece bu davada başarılı olmayı ancak rüyalarda görebiliriz.
2:45 Bitiş
#sabir #islam #ibrahimgadban
0:02 Mekke fethedileceğinde, Ebu Sufyan bir gece vakti Müslümanları kontrol etme adına Müslümanların olduğu bölgeye gelmişti.
Peygamber Efendimiz’in amcası Abbas, Ebu Sufyan’ı görünce dedi ki:
“Ebu Sufyan, vallahi seni Resulullah’dan başka birisi eline geçirirse kesinlikle seni öldürür. Gel ben seni Peygamber’in yanına götüreyim, sen benim emanımda ol.” dedi.
Ve Ebu Sufyan onun emanını kabul etti. Daha sonra bir katırın üzerine bindirip onu Resulullah’a doğru götürmeye başladı.
Müslümanlar gece vakti ateşler yanıyor, tam Allah Resulünün olduğu yere doğru giderken Ömer radiyallahu anh Ebu Sufyan’ı tanıdı.
Ve dedi ki: ”Bu Allah düşmanı mücrim Ebu Sufyan’dır. Seni ahitsiz bir şekilde elime geçirdiği için Allah’a hamd olsun.” dedi.
Ve hemen onun öldürülmesi için Allah Resulünden izin alma adına Peygamber Efendimiz’e doğru hızla binitini sürdü.
Tabi Abbas radiyallahu anh meseleyi anladığı için o da koşturdu ve Ömer radiyallahu anh’dan daha önce Peygamberimizin huzuruna vardı.
Sonra dedi ki: ”Ya Resulallah, böyle böyle oldu, o arada Ömer geldi.” dedi ki: ”Ya Resulallah, şu Allah düşmanını ahitsiz olarak ele geçirdik. Ne olur bana izin ver de ben şunun boynunu vurayım.”
Allah Resulü daha bir şey demeden Abbas araya girdi ve dedi ki: ”Ey Ömer, ben ona eman verdim. Ben ona eman verdikten sonra mı öldüreceksin? Ey Ömer, vallahi Ebu Sufyan, senin kabilen olan Adiy oğullarından olsaydı sen onu öldüremezdin. Ama o Abdümenaf oğullarından olduğu için onu öldürme cesareti buluyorsun.” dedi.
Bunun üzerine Ömer radiyallahu anh dedi ki: ”Sus ey Abbas, vallahi babam Hattab Müslüman olsaydı, ona senin Müslüman olduğun gün sevindiğim kadar sevinmezdim. Çünkü senin İslam’ına Resulullah çok sevinmişti.” dedi.
Yani ”Senin Müslüman olduğun gün Allah Resulü çok sevindiği için o gün babam Hattab Müslüman olsaydı o kadar sevinmezdim.” dedi.
Niye? Çünkü Resulullah sevindi. Resulullah’ın sevindiğine Ömer de sevinirdi. Çünkü Resulün sevdiğini Ömer de severdi.
İşte böyle bir sevgi kardeşler. Biz bu sevginin edebiyatını yapıyoruz. Biz bu sevginin ancak anlatımını yapıyoruz.
Hayır kardeşler, Allah Resulü aleyhisselatü vesselam’ı sevmek, ama Ebu Bekirce, Bilalce, Ömerce, Hubeybce, Semraca ve daha ismini anamadığımız nice sahabeler gibi sevmek.
Biz bu sevginin kıvamını yakaladığımız gün, işte Allah’ın rahmeti gelecek, işte o gün Allah bize yardım edecek, işte o gün Allah bize minnette bulunacaktır.
Ama biz bu sevgiyi yaşayamadığımız, bu kıvama erişemediğimiz sürece bu davada başarılı olmayı ancak rüyalarda görebiliriz.
2:45 Bitiş
#sabir #islam #ibrahimgadban